| تبليغات | X |
 |
 |
|
| یادداشت های یک دیوانه ی شاعر |
|
وقتی تو را ازشعر می گیرم چیزی شبیه درد می ماند دنیا بدون واژه می میرد سرگیجه و سردرد می ماند از انقلاب مخملی در من تا انفجار هسته ای در تو بعد از تمام ماجرا هامان اندیشه ی پیگرد می ماند خورشید محکوم به تاریکی یعنی تو و روز سیاه من وقتی تو را از سایه می گیرند یک سایه ی ولگرد می ماند پاییز را رد می کنم اما بعد از زمستان و بهاری تلخ حتی درخت کاج در خانه در اعتصابی زرد می ماند سی روز بعد از آخرین دیدار سی سالگی را خوب می فهمم کشتی اگر بی ناخدا باشد یک تکه چوب سرد می ماند
لازم به گفتن نیست می دانم با رفتنش روح غزل مرده اما درون خاطرات من روزی که ترکم کرد می ماند
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و دوم تیر 1390ساعت 14:22 توسط جواد نعمتی |
|
|
با یک غزل جدید برگشتم
در سایت کندو ٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌ WWW.KANDUU.NET |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه یکم اسفند 1389ساعت 17:1 توسط جواد نعمتی |
|
|
با یک غزل جدید برگشتم
در سایت کندو ٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌٌ WWW.KANDUU.NET |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه یکم اسفند 1389ساعت 17:1 توسط جواد نعمتی |
|
|
سلام به همه دوستان دوست داشتنی من این روز ها به کلبه ای جدید اسباب کشی کردم بعد از این منو اینجا ببینید منتظر قدم های سبز شما هستم با تشکر جواد نعمتی |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه ششم بهمن 1388ساعت 13:23 توسط جواد نعمتی |
|
|
تویی که رخت و لباست واسه ی اون ور آبه
تو که عکس نیمه لختت توی وبلاگ شهابه خیلی بیچاره ای دختر فکر نکن خیلی با حالی فقط هیکلت قشنگه یه جورایی اورجینالی کمتر اون گاله رو واکن دهنت خیلی بزرگه تو زیادی باب میلی واسه هر کسی که گرگه شب شعر میری هنوزم؟ شاعرا رو باز می بینی؟ هنوزم واست مهم نیست پیش کی بری بشینی!؟ روتو کم کن بندا پایین چشای هیز و سیاتو موهاتو شرابی کردی پروتز کردی لباتو راستی این لنز جدیدت هدیه ی کدوم رفیقه؟ مد روزم اگه باشه قهوه ایش شبیه ریقه! روزی صدبارم سوار پیکان و بنز و موتور شی آخرش هیچی نمی شی جز بادمجون واسه ترشی! ادعا کردی شنیدم داری می ری آریزونا پریروز فیلمتو دیدم توی سایت آویزونا
- جواد نعمتی |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388ساعت 18:36 توسط جواد نعمتی |
|
|
مي ترسم ازغرورم وصادق نمي شوم صدبار به خود گفته ام عاشق نمي شوم بعد از يك عمر عاشقي ودربه در شدن بازيچه اي به دست خلايق نمي شوم درياي عشق وحشي وموجش گرسنه است درساحلش نشسته وقايق نمي شوم بي خود ميان ثانيه هايم نشسته اي حالا منم كه صرف دقايق نمي شوم مي خواستم كه دردل آيينه حل شوم درروبرو نشسته و لايق نمي شوم درجستجوي حادثه از من گذر نكن عمري است من اسير حقايق نمي شوم
در من اند يشه ي پيروز تهمتن جاريست خون درياي جنوب است كه در من جاريست سر سرسبز شمال و نفس تنگ كوير خون پاك شهدا در رگ ميهن جاريست روزپاياني سال است وطن مي خندد درسرم شوق به فردا نرسيدن جاريست ازدماوند و سهند و سبلان پرسيدم دركجاي غزلم وزن ت تن تن جاريست كه كسي خنده كنان گفت كه ايراني با ش وبه پا خيز اگر در رگت آهن جاريست حافظ وسعدي و فردوسي وخيام و رهي همه گفتند كه عشق افت ناهن جاريست روز ملي شدن صنعت ايراني هاست همه جا جشن سرافرازي ميهن جاريست
مادري دست كودكش نان داد كودك ازترس ابرو جان داد مادرش بوي هرزگي مي داد كودكش امتحان ايمان داد
من بودم و بازي سرانگشتانت خون مي چكدازسفيدي دندانت درفكر تو بودم و نمي دانستم آينده ي من ريخته در فنجانت
يك شب همه چيز با دروقت كم شد يكجا همه ي ثانيه ها يم غم شد يك شب به اميدي كه تو بر ميگردي يك عمر دلم مشتري ماتم شد
من عاشق آن نگاه زرد و سردم در چشم شما خاطره اي گم كردم يك لحظه مجال خوب ديدن بدهيد دنبال غزلهاي خودم مي گردم |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388ساعت 15:12 توسط جواد نعمتی |
|
|
نمی خواستم بگم اما دلم از دستتون خونه
برای این همه لیلی کدوم دیوونه مجنونه شنیدم حافظو دیدن که فال قهوه می گیره درسته باورش سخته ولی فردا رو می بینه می گن فردوسی این روزا یه فکر تازه ای داره توی میدون نمیمونه همش تو کوچه بازاره دلم خونه پُر از دردم توی رگهام ترافیکه توی بیراهه افتادم چقد این جاده باریکه دلت خوش بود کاشف بودی اما الکلیت کردن توی گمرک دارن دنبال تندیس تو می گردن دیگه نبضم ضعیفه بغضم انگاری ترک خورده خیال کن تیر آرش توی بال شاپرک خورده چه رسمی داره این دنیا خودش قبر منو کنده داره دستامو می گیره بهزور چشمامو می بنده تموم جاده ها خیسن ولی بارون نمی باره دارن ابرا تو هم می رن زمین بدجوری تب داره تو هرجور دوس داری فکر کن داره دنیا عوض می شه دیگه دست خدا رو شد بهشت نزدیک تجریشه یه عمره اینو می دونم نمیشه دل به دریا زد میشه وقتی که طوفان شد بدون معطلی جا زد چه دنیایی شده حتی زبون مادری تلخه یه قانونه همیشه اون قراری آخری تلخه دیگه روزا بهم خوردن زمین دور تو می گرده سرم داغه تنم سرده میگن قرصا اثر کرده دارم هذیون می گم هر وقت تونستی اخماتو وا کن اگه من شعرمو خوندم فقط پاشو تو امضا کن - جواد نعمتی |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه نوزدهم خرداد 1388ساعت 13:26 توسط جواد نعمتی |
|
|
کسی حرفامو می فهمه که دردش مشترک باشه
دلش گیر و چشاش خون و امیدش قاصدک باشه بذار بهتر بگم باید یه جور دیگه ای باشی اگه صدبار زمین خوردی بدون معطلی پاشی دیگه عاشق کشی سنت شده قانونشم اخمه درست دقت کنی حتی گل رو پیرهنت زخمه به چیت داری می نازی دستتو خوندم نپرس این لقمه رو دور سرم چن بار پیچوندم من از چشمات نمی ترسم ولی می لرزه اندامم برو دست از سرم بردار الان چن ساله بیدارم سلامم کردی و رفتی جوابت روزبونم موند تو هر سازی زدی دنیا منو با ساز تو رقصوند با دستات چشمامو بستی ولی نشناختمت اینبار نمیدونی چقد با سر زدم تو سینه ی دیوار دیگه شمشیرو از رو بستمو آماده ی جنگم تو هر فنی داری رو کن با هر جنگی هماهنگم کسی حرفامو می فهمه که دردش مشترک باشه دلش گیر و چشاش خون و امیدش قاصدک باشه - جواد نعمتی |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه نوزدهم خرداد 1388ساعت 13:11 توسط جواد نعمتی |
|
|
خیابان شاهد عشق من و توست هزاران نامه و یک صندوق پست ولی اشکی که از چشم تو بارید تمام آرزوهای مرا شست…
تقدیر نبوده زندگی شاد شود یا اینکه خرابه ی دل آباد شود از رفتن هر مسافری دم نزنید بیچاره کسی که عاشق باد شود
دیشب که دوباره وقت بی خوابی بود انگار خدا دچار بی تابی بود یک مصرع تازه در سرم می چرخید بیچاره کجا چشم خدا آبی بود |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه نوزدهم فروردین 1388ساعت 16:24 توسط جواد نعمتی |
|
|
برف که می بارد هوس می کنم گوله برفی باشم در دست تو به هرکجا که دوست داری پرتابم کنی
بیفتم وسط حرف های پوست کنده و از شرم گفتن کلمه ای آب شوم…
زمستان 87 وقتی برف می بارید |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه نوزدهم فروردین 1388ساعت 16:20 توسط جواد نعمتی |
|
|
صفحه نخست پروفایل مدیر وبلاگ پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1390 اسفند 1389 بهمن 1388 آبان 1388 خرداد 1388 فروردین 1388 آذر 1387 |
|
RSS
|